„Dziedziczka łez” Katarzyny Drogiej to drugi tom sagi drozdowskiej – historii, inspirowanej losami rodziny Lutosławskich. Znani z części pierwszej pt. „Dama do towarzystwa”, bohaterowie powracają, by na naszych oczach ustąpić miejsca kolejnemu pokoleniu.
Tag: Przeczytałam to się wypowiem
Przeczytałam, to się wypowiem: „Żółte ptaki” Kevin Powers
Ilekroć oglądam amerykańskie produkcje filmowe, w których przewija się temat wojny, mam wrażenie, że kolejny raz serwuje mi się mit bohaterskiego żołnierza armii Stanów Zjednoczonych: odważnego, nieustępliwego, dla którego ojczyzna, honor i walka z terroryzmem to cele nadrzędne. Do tego armia amerykańska jawi się jako dobra matka, dbająca o swoje dzieci. Jak walczyć z mitem budowanym od lat? Ano jest sposób! Wystarczy były żołnierz, który ma ochotę napisać powieść.
Przeczytałam, to się wypowiem: „Morderstwo na plebanii” Agatha Christie (wideo)
Nigdy nie ukrywałam, że mam słabość do powieści Agathy Christie, a jednym z moich ulubionych bohaterów literackich jest piekielnie inteligentny detektyw Hercules Poirot. Kiedy po latach, ponownie sięgnęłam po książki „królowej kryminału”, ku własnemu zdumieniu odkryłam, że w mej pamięci niemal całkowicie zatarła się inna, stworzona przez Christie postać – przenikliwej starszej pani, Jane Marple. Stwierdziłam, że dobrze by było ją sobie przypomnieć. I tak sięgnęłam po „Morderstwo na plebanii”.
Przeczytałam, to się wypowiem: „Szczelina” Jozef Karika (wideo)
„Szczelina” Jozefa Kariki to jedna z najbardziej hipnotyzujących i tajemniczych opowieści, jakie kiedykolwiek przeczytałam. Zdobywczyni najważniejszej słowackiej nagrody literackiej Anasoft Litera w kategorii „Nagroda czytelników”. Jestem przekonana, że wielu z nich w procesie lektury zadało sobie to samo pytanie: „Legenda, mistyfikacja czy przerażająca rzeczywistość?”.
Przeczytałam, to się wypowiem: „Cztery tysiące tygodni” Oliver Burkeman (wideo)
Na mojej liście książek do przeczytania w 2025 roku znalazły się dwie pozycje z zakresu literatury motywacyjno-rozwojowej. Jedną z nich jest publikacja „Cztery tysiące tygodni” Olivera Burkemana, o której słyszałam sporo pozytywnych opinii. Niektórzy twierdzą nawet, że zmieniła ich życie. Czy zmieniła również moje?
Przeczytałam, to się wypowiem: 5 książek na majówkę – moje wybory 2025 (wideo)
Kiedy ktoś mnie prosi o polecenie książki na majówkę, zazwyczaj myślę o lekturach łatwych i przyjemnych, ale prawda jest taka, że nie każdy ma ochotę na komedię kryminalną czy lekką obyczajówkę, dlatego w tym roku wśród moich majówkowych polecajek znajdziecie również pozycje o sporym ładunku emocjonalnym, poruszające i dające do myślenia.
Przeczytałam, to się wypowiem: „Morderstwo w księgarni” Merryn Allingham (wideo)
Ponoć nie ocenia się książek po okładce, ale faktem jest, że to właśnie okładka przyciąga lub nie nasze spojrzenia. Wystarczył zaledwie rzut oka, by ta zdobiąca powieść „Morderstwo w księgarni” Merryn Allingham, mnie zachwyciła. Czy równie mocno zachwyciła mnie sama powieść – o tym w dzisiejszym tekście.
Przeczytałam, to się wypowiem: „Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie?” Justyna Kopińska (wideo)
Trudno uwierzyć, że ta historia wydarzyła się naprawdę, a jednak 28 sierpnia 2008 r., na ławie oskarżonych zasiadły… siostry zakonne, prowadzące w Zabrzu Ośrodek Wychowawczy Sióstr św. Karola Boromeusza. Choć we wspomnianym sierocińcu, trafiające tam dzieci, miały być przede wszystkim bezpieczne, doświadczyły okrucieństwa i cierpienia. M.in. o tym, co przeszły, jak doszło do wykrycia nadużyć i dlaczego przez lata nie dawano wiary opowieściom wychowanków, w książce „Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie?” napisała Justyna Kopińska.
Przeczytałam, to się wypowiem: „Jesień” Karl Ove Knausgård
Worki foliowe, guma do żucia, termosy, butelki, muszle klozetowe – nie, to nie jest przegląd zawartości kontenera na śmieci przy naszym bloku, ale tytuły rozdziałów książki „Jesień” Karla Ovego Knausgårda, a zarazem punkty wyjścia do niezwykłej opowieści o świecie i naturze człowieka.
Przeczytałam, to się wypowiem: „Po wsze czasy” Iwona Menzel (wideo)
Wiele lat temu, moi ówcześni „koledzy z pracy” stwierdzili, że nie mam poczucia humoru. I faktycznie – bawi mnie zdecydowanie mniej tekstów i sytuacji, aniżeli większość osób w moim otoczeniu. Podobnie mam z literaturą – tam, gdzie inni płaczą ze śmiechu, ja zazwyczaj pozostaję niewzruszona, znudzona lub zażenowana rodzajem żartu. Ale nie tym razem! Nie pamiętam kiedy lektura książki przyniosła mi tyle radości, co proces czytania powieści Iwony Menzel „Po wsze czasy”.